“Wanneer je de onderliggende dynamiek erkent, verandert gedrag vanzelf.”

Stel je voor dat je elke dag werkt met mensen die niet voor zichzelf kunnen spreken. Mensen met een beperking, die jou nodig hebben als hun stem, hun veiligheid, hun houvast. Dat is mooi werk. Zwaar soms, maar zinvol.

Maar wat gebeurt er als de onderlinge verhoudingen in zo’n team langzaam scheef-groeien? Als er iets sluipt door de gangen, iets wat je niet meteen kunt benoemen, maar wat je wel elke dag voelt?
Een opmerking die verkeerd valt. Een gevoel dat je niet welkom bent in je eigen team. Dat is geen conflict. Dat is een onderstroom. En één die vreet; langzaam, onzichtbaar, maar wel voelbaar.

Op deze zorglocatie heeft die onderstroom jaren zijn werk gedaan. Verwijten, een werksfeer waarin mensen op eieren lopen. En wat doe je dan? Je doet je werk, je zorgt voor je cliënten, en je zwijgt. Want uitspreken kost meer dan zwijgen. Dat weet iedereen in zo’n team.

Dan komt de eerste sessie. We lopen een ruimte binnen waar mensen elkaar al jaren kennen. Maar niemand kijkt elkaar aan.

We starten. Nog voor we iets gezegd heb, staat één van de vrouwen op. Ze spreekt zich uit. Hardop. In de groep. De stilte daarna duurt lang.

Dat is het moment waarop ik weet: we gaan meteen rechtsaf.

De sessies daarna zijn pittig. Iemand wordt kwaad — ongecontroleerd, rauw. Iemand breekt en zegt dat ze dit werk zo niet meer kan doen. Er zijn woorden die niet meer terug te nemen zijn. Elke keer lijkt het alsof alles wat we opgebouwd hebben, weer afbrokkelt.

Maar er is ook iets anders. Tijdens een sessie vragen we mensen hun levensverhaal te vertellen. Niet de mooie versie. De echte. En in die stilte daarna, die lange stilte, gebeurt er iets wat we niet had kunnen plannen.

Mensen zien elkaar. Echt zien. Waar ze vandaan komen, hun geschiedenis.
Wat hen gevormd heeft. Waarom ze dit werk doen.

Vertrouwen bouw je niet in een dag. En psychologische veiligheid? Die ontstaat al helemaal niet met een training of een teamuitje.
Die groeit op het moment dat iemand iets zegt wat niemand durfde te zeggen.
En de rest… blijft zitten. En luistert.

Dat is waar het begint.

Onze rol als WenK? Die begint met meer dan alleen een plan, programma of methode. Wij stappen een situatie binnen en gaan zitten waar de spanning is. We werken met wat zich aandient — niet met wat er op papier staat. Soms is dat ongemakkelijk. Soms is het rauw. Maar we blijven erbij, totdat er iets verschuift. Totdat mensen elkaar weer zien.

Dat is ons werk. Dat is wat ertoe doet.
Meer weten? Kijk op https://wendyenkloezen.nl/inspiratie/